Od ponad 2000 lat ludzie uzyskują cukier z trzciny cukrowej i wybierają miód z pszczelich uli. Uzyskane w ten sposób substancje śluzą jako lekarstwo, do słodzenia napojów i potraw oraz do produkcji wyrobów cukierniczych i napojów alkoholowych. Cukier jest najpowszechniej używaną do słodzenia substancją na świecie. Początkowo otrzymywano go głównie z trzciny cukrowej, uprawianej już od ponad 8000 lat na Nowej Gwinei i innych wyspach Pacyfiku. Stamtąd trafiła do Indii i Chin. gdzie wyrabiano z niej cukier już kilka wieków p.n.e. W Europie do XVIII w. do słodzenia używano przede wszystkim miodu, choć cukier znany był już w starożytnej Grecji i Rzymie. Cukier to potoczna nazwa sacharozy, związku chemicznego należącego do węglowodanów, zwanych inaczej cukrami lub sacharydami. Stanowią one główne źródło energii dla istot żywych. Surowy cukier pozyskuje się z todyg trzciny cukrowej. Osiągają one do 3 m wysokości. Ścina się je ręcznie, tuż przy ziemi.